- Wiesz co robić .

 Dla Piotra , który zgodził się być bohaterem tego opowiadania . Przepraszam , że nie uczyniłam cię superbohaterem .

Ciche kapanie kropelek wody wystukiwało nieustający rytm natury pośród nieustępliwej ciszy kamiennej groty . Ten sam takt wybijało serce Władcy Ziemi .

- Słowa mają moc - oznajmił znienacka , a jego głos rozniósł się w całej jaskini pod postacią echa .

- Tak , Mistrzu - wyszeptał potulnie chłopak klęczący w progu .

- Jak cię wezwałem ?

- Ujrzałem cię w tafli kałuży - odchrząknął  , a potem nie czekając na odpowiedź , dodał -Uważam , że było to mało finezyjne .

Staruszek wstał z kamienia i zbliżył się do ucznia . Światło pochodni padło na jego pomarszczoną twarz , siwą brodę i włosy .

- W końcu starość i o mnie się upomniała . Choć i tak trwało to dłużej niż u ludzi .

Powoli podszedł do wschodniej ściany jaskini i wyciągnął coś z głębokiej niszy . Był to rulon papieru, opatrzony pieczęcią w kolorze świeżej trawy . Wrócił do chłopca .

- Zanim osunę się w cień . Tak , wiesz , że to nastąpi - odpowiedział na nieme pytanie swego ucznia - Chce być udał się w miejsce , którego staniesz się opiekunem .

 Młody chłopak nie potrafił opisać tego co czuł . Smutek , radość , strach , duma . Chciał podzielić się tym ze swym Mistrzem ,ale dobrze wiedział , że jego Mentor odczuwał to samo .

- Czy powinienem bać się przyszłości ?

- Każdy czegoś się boi , tylko ty możesz zdecydować czy warto . Przygotuj się .

- Kiedy wyruszam ?

- Teraz - wyszeptał Władca Ziemi i rzucił w jego stronę popieli pył .

Chłopak odczuł jak jego ciało bezboleśnie rozpada się na drobne kawałeczki , by zniknąć .

                                                                            *****

- Ile razy mam ci powtarzać Po , żebyś nie ruszał się ze skrytki , kiedy organizuje nam śniadanie .

Wysoki chłopak prowadził małego blondyna za rękę , karcąc co chwile spojrzeniem .

- To weź mnie ze sobą - Po mówił z ogromnym zaangażowaniem .

Tobias zaprzeczył tylko ruchem głowy i skręcił w prawą uliczkę . Był to skrót prowadzący na plac główny , a stamtąd już tylko żabi skok na targowisko .

- Jestem głodny , braciszku - wyjęczał chłopczyk .

- Wiem , ja też . Może Mo bardziej się poszczęściło .

Tobias wyskoczył zza zakrętu i wpadł na zakapturzoną postać . Nieznajomy odskoczył , przy czym spadło mu nakrycie głowy . Był to wysoki blondyn o intensywnych , niebieskich oczach . Wpatrywał się w braci z roztargnieniem , wyglądał na zagubionego . do tego miał na sobie szatę przypominającą szatę mnicha .  

- Uważaj - mruknął .

- Yhm - odrzekł tylko Tobias i ominął obcego .

Nieznajomy wiódł za nim wzrokiem , aż w końcu zdobył się na pytanie .

- Gdzie mogę coś zjeść ?

Tobias przystanął na chwilę , a potem zniecierpliwiony nakazał gestem iść za sobą . Nieznajomy zrównał się z nimi , co rusz rozglądając się dookoła .

- Jak masz na imię ?

- Piotr .

- A ja Poncjusz , ale wszyscy mówią na mnie Po . Jesteś z poza miasta ?

- Można tak powiedzieć - odparł Piotr i uśmiechnął się pod nosem .

- A skąd ?

- Nie uwierzył byś - wyszeptał i uniósł wysoko brwi .

W tym momencie dotarli na plac z fontanną w kształcie słonia z uniesioną trąbą . Na ławeczce siedziała ciemnoskóra dziewczyna o czarnych włosach związanych w kucyk . Rzeczy miała o kilka rozmiarów za duże , przewiązała je w pasie sznurkiem , by się nie zsuwały .

- Mo ! - wykrzyknął blondynek i pognał w jej stronę .

- Kto to ? - spytał Piotr .

- Monika , jedyna złodziejka w mieście - Tobias  uśmiechnął się szelmowsko i poszedł w ślady brata .

                                                                        *****

Piotr stał przed straganem , czekając na odpowiednią chwilę . Mo kazała mu zapytać handlarza , czym jego produkty różnią się od tych na innych straganach . Tak  też zrobił . Sprzedawca rozgorączkował się i zaczął po kolei pokazywać owoce .

- Te daktyle sprowadziłem ze wschodu , od najsłynniejszego hodowcy daktyli . A smoczy owoc ? Większych od moich nie znajdziesz . Uprawiano je pod wodospadem Plem .

Wykład trwałby znacznie  dłużej , gdyby nie to , że handlarz kątem oka spojrzał w lewo . Dostrzegł skrytego w cieniu Tobiasa , skrytego za maską , który pakował owoce i zbożowe placki do worka . Chłopak zauważył w jakiej jest sytuacji i wykrzyknął do Piotra :

- Uciekaj !

Temu nie trzeba było powtarzać dwa razy . Wziął szybko nogi za pas . Na szczęście nikt go nie gonił, cały pościg skupił się na złodzieju , a nie jego wspólniku . Gdy poczuł , że ma dość , zatrzymał się w uliczce między sklepem z kostiumami a zakładem krawieckim .

- Co to za świat ? - rzucił pytanie w pustkę .

W tym samym momencie coś wciągnęło go do wnętrza sklepu . Była to Monika , schowana za maska z pawich piór .

- Jak ci się podobało ?

- Tobias już wrócił ? - odpowiedział pytaniem na pytanie .

- Jeszcze nie . Po na niego czeka przy fontannie - a widząc jego zdenerwowana minę , dodał - On zawsze wraca .

Piotr pokiwał głową bez przekonania , choć czuł , że Mo się nie myli .

- To twoja dola - powiedziała Monika i wręczyła mu pięć złotych monet - nie jesteś jeszcze członkiem naszej grupy , dlatego dostaniesz mniej niż my .

- A Po ... ile on otrzymuje ?

- Tobias oddaje mu część swych pieniędzy , dba o niego prawie jak ojciec , choć nim nie jest .

Piotr przyjrzał się monetom . Orły i wiaty lotosu . Zdał sobie sprawę , że nie zostanie tu na długo , jemu pieniądze nie będą potrzebne  .

- Skąd je masz ?

Monika zaśmiała się donośnie .

- Gdy handlarz organizował za wami pościg , ja buchnęłam mu część monet . Weź te pieniądze należą ci się .

- Nie chce ich . Niech Poncjusz kupi sobie coś ładnego .

Mo ściągnęła z twarzy maskę i delikatnie powiesiła ją na haczyku .

- Lepiej , żebyś ty to zrobił . Po ucieszy sie z prezentu bardziej niż z pieniędzy .

Piotr pokiwał głową na znak zgody i schował pieniądze do kieszeni .

                                                                     *****

W oczekiwaniu na resztę grupy , Mo opowiedział Piotrowi historię ich życia .

- Wszystko zaczęło się , kiedy matka chłopaków umarła . Ojca nigdy nie znali , podobno poszedł do wojska , gdy Po się urodził , a Tobias miał pięć lat . Musieli uciec , chcięto zabrać Poncjusza do sierocińca , a jego brat miał trafić na szkolenia wojskowe .

- Jesteście sierotami ? - Monika skrzywił się słysząc to określenie .

- Ja wychowywałam się u dziadka . To jego sklep . Zanim umarł , przekupił wszystkich urzędników , a ci obiecali , że nie sprzedadzą sklepu przez następne pięćdziesiąt lat . Nie wiem co dziadek chciał w ten sposób osiągnąć , a nam bardzo pomógł .

- Mieszkacie tu ? - machnął rękami dookoła .

Pokiwała tylko głową , bo do sklepu weszli chłopcy . Po wyraźnie zadowolony zajadał gruszkę . Przywitał się z Piotrem .

- Chcesz trochę ? - wskazał na jedzony owoc .

- Nie trzeba - uprzedził go Tobias i wyciągnął z worka kiść winogron - Weź Piotrze. Musimy to szybko zjeść , owoce mogą się popsuć . Placki zjemy później . Twarde są nawet smaczniejsze - zaśmiał się na wspomnienie jakiegoś wydarzenia .

Mo podała mu sakwę pieniędzy . Chłopak obejrzał ją dokładnie .

- Coś czuję , że nie będziemy musieli kraść przez miesiąc . Później policzę .

- Pięćdziesiąt osiem i jedne miedziak - wyszeptał Piotr .

reszta posłała mu pytające spojrzenie .

- Powiedzmy , że potrafię wyczuć stan rzeczy .

- Czyli ? - Monika uniosła  prawą brew .

- Pokaże wam - powiedział i kazał iść za sobą .

Zaprowadził ich na plac z fontanną i poprosił by przystanęli w cieniu . Rozejrzał się dookoła w poszukiwaniu odpowiedniej okazji . W końcu znalazł .

- Widzicie to dziecko bawiące się przy fontannie , zaraz rozchlapie wodę na kamienie . Ta blondynka poślizgnie się , wpadnie na żołnierza . On z kolei wpadnie na stoisko tej staruszki - wszystko po kolei wydarzyło się tak jak mówił - Po , idź do tego brązowego wózka i wyciągnij spod niego naszyjnik z bursztynem .

Poncjusz wykonał jego polecenie jak w transie . Wrócił uśmiechnięty od ucha do ucha , w ręku trzymał kwadratowe pudełko

- Ta pani dała mi pozytywkę w nagrodę , ten naszyjnik był jej pamiątką .

Szybko nakręcił zabawkę i uchylił wieczko . Dookoła rozniósł się dźwięk dzwoneczków wygrywających delikatną , powtarzającą się melodie .

- Piękna -wyszeptał Po i przytulił się do Piotra - Dziękuję .

Powtarzał te słowa całą drogę do sklepu , co rusz nakręcając pozytywkę .

- Dziękuję Piotrze - wyszeptał ostatni raz i zasnął .

Chłopak zszedł po schodach z góry , gdzie mieściło się " piętro mieszkalne " , do sklepu . Zastał Tobiasa i Monikę pogrążonych w rozmowie .  Gdy wszedł , ucichli . Piotr usiadł n podłodze pod ścianą.

- Zostań z nami . Po tym co zrobiłeś dla mojego brata , wiem , że do nas pasujesz .

- Tym bardziej - wtrącił się Monika - że za tydzień organizowane są obchody pierwszego dnia wiosny.

- wszyscy będą chodzić w maskach , a do miasta zjada się najbogatsi kupcy .

- Pomóż nam i zostań .

Piotr pokiwał i został , choć nie wiedział na jak długo .

                                                                         *****

Dzień przed świętem wiosny , Tobias zabrał Piotra na plac .

- Kradzież tego dnia to wielkie ryzyko . Gdy cię zauważą , nie będzie łatwo uciec .

- Dlaczego więc to robisz ?

-Dla Poncjusza i Moniki . Nie możemy pracować , jesteśmy za młodzi . Chciałbym już być dorosły .

- Już niedługo . Każdy w końcu dorośnie .

- Tak - odparł Tobias , uśmiechając się smutno .

Chwilę stali w ciszy , przyglądając się kupcom , którzy już przygotowywali sie do następnego dnia . Byli między nimi handlarze drogiej biżuterii , sprzedawcy aromatycznych przypraw , a także zwykłe handlarki cennymi materiałami . Dookoła panował gwar rozmów . Można było wyczuć w powietrzu napięcie , oczekiwanie na zbliżającą się zabawę .

- Jaki jest plan ?

- Rozdzielimy się . Wszędzie będzie takie zamieszanie , że nikt nie zwróci na nas uwagi .  Ty , Piotrze , zajmij się okradaniem jedzenia i przedmiotów , które będą nam potrzebne . Ja zabiorę się za bogaczy z wypchanymi sakwami .

- Może zrobimy to razem ?

- W pojedynkę będziemy mniej rzucać się w oczy . O ile zmienisz swoją szatę .

Piotr spojrzał na ubranie . Jego strój przyszłego Mistrza Ziemi . Czuł się dumny , że może go nosić .

- Co masz na myśli ?

- Przyciągasz wzrok wszystkich na placu . Trzeba ci sprawić nowe ubrania . Albo Mo , a ty weźmiesz jej.

Piotr skinął głową i poszedł za Tobiasem , który dotarł do pierwszego straganu i kazał mu zaczekać , a sam zniknął między handlarzami .

- Cos podać , kochaniutki ? - zapytała bezzębna staruszka obsługująca stanowisko . uśmiechał się przyjaźnie , ale coś sprawiało , że ciało chłopaka przeszyły dreszcze . Czarny cień otaczał ją dookoła, niczym peleryna .

Zbliżał się jej koniec , śmierć wyciągnęła po nią ręce .

- Przykro mi - wyszeptał Piotr i posyłając jej smutne spojrzenie , odwrócił się i ruszył w przeciwną stronę .

Ludzie byli nieświadomi co może ich czekać . Mieli panować na Ziemią , ale to ona panowała nad ich życiem . Po , Tobias albo Monika - oni wszyscy mogli umrzeć w każdej chwili . Poczuł ucisk w sercu , by nie upaść , oparł się o mur . Nie wiedział co się z nim dzieje , brakowało mu oddechu .

- Wszystko w porządku ? - usłyszał głos Tobiasa .

- Tak - wyszeptał - Masz ubrania ?

Tobias pokiwał głową i wskazał na pakunek w rękach .

- Mo będzie zadowolona .

Zaczął opowiadać  ,jak targował się z handlarzem o lniane spodnie . Piotr nawet nie udawał , że słucha , był przejęty swoim odkryciem .

                                                                      *****

Piotrek wyglądał przez okno na plac wypełniony przebierańcami . Pióra , wstążki , barwne stroje - wszystko to tworzyło niesamowity obraz , niczym surrealistyczny pejzaż .

- Pozwólcie mi iść z wami ! - wykrzykiwał co chwilę blondynek , podskakując na stercie koców , służących Mo za posłanie .

- Nie , nie i jeszcze raz nie . Tu będzie bezpieczniej - przekonywał go Tobias , zakładając na twarz maskę ozdobioną czarnymi piórami - Chodźmy - zwrócił się do Piotra , a wychodząc potargał włosy brata .

Przystanął w progu i odwrócił się .

- Wiem , Moniko , że będziesz niezadowolona , ale czy mogę cię prosić , byś została z Po ?

Mo wydała z siebie jęk , ale bez słowa skargi odwiesiła swą maskę na hak .

- Ale ja nigdzie nie pójdę - oznajmił Po , głosem pełnym bólu , ale i przesadnej pokory .

- Zostanę z nim - obiecała dziewczyna i podeszła do blondyna . Objęła go od tyłu .

Chłopczyk próbował wyrwać , ale jego plany spełzły na niczym . Naburmuszony poddał się uściskowi .

- Idźcie już - nakazał Mo .

Tobias opuścił sklep i dołączył do czekającego na dworze Piotr .

- Gotowy ? - zapytał .

- Tak - odparł Piotr i związał z tyłu głowy tasiemkę szmaragdowej maski .

Oboje pozostali w swoich zwykłych , nierzucających się w oczy ubraniach . Tobias poprowadził ich wąskimi uliczkami , które miały swój kres na placu handlowym . Ludzie byli wszędzie , wpadali na siebie , przepychali łokciami . Uczucie duszności dawało się we znaki chyba wszystkim , ale nikt tego nie okazywał . Radosne śmiechy przeplatały się z odgłosami targowania , tworząc swego rodzaju muzykę ludzkiego życia .

- Zaczynamy - wyszeptał Tobias i zniknął w tłumie .

Piotr skierował się w lewo . Gdy stracił orientację , gdzie się znajduje , pozwolił ponieść się tłumowi, niczym listek w wartkim strumieniu . i jego w końcu rzuciło na brzeg  , prosto przed stragan z przysmakami południa - zapiekane ciasto z warzywami .

Cały kram pachniał papryka i spalonymi pomidorami . Woń ciasta dostał sie do nozdrzy Piotra , a ten znów poczuł się głodny . Jak dotąd jedynym ludzkim pokarmem jakiego skosztował były  owoce i kawałek placka .

Bez chwili namysłu obszedł stoisko i powoli ominął handlarza , który usilnie próbował utargować wyższą cenę z barczystym mężczyzną . Piotr wsunął się do namiotu , schowanego za straganem i jego oczom ukazały się skrzynie jedzenia . Ktoś rozstawił je na całej długości , jakby specjalnie dla niego . Ciasta , chleby , przysmaki , których chłopak nie potrafił nazwać - to wszystko ładowało w jego worku.

Gdy wypełnił go po brzegi , postanowił wymknąć się niepostrzeżenie . Odczuł jednak coś innego . Coś nakazywało mu schować się za skrzyniami . Mistrz Ziemi zawsze kazał mu słuchać intuicji .

Do namiotu wszedł właściciel , rozejrzał się i zabrał jedną ze skrzyń . Na szczęście nie dojrzał skulonego w kącie złodziejaszka , który kurczowo przyciskał do siebie worek . Zanim wyszedł , odczekał chwilę . Szybko wydostał się z miejsca kradzieży .

                                                                   *****

Serce waliło mu jak oszalałe . jego myśli obracały się tylko wokół Po . Zagrożenie zażegnane , a on mógł odetchnąć z ulgą . Jednak serce miało inne plany . Całe jego ciało wariowało . Gardło ściskało się ze strachu , a płuca piekły od wysiłku . Wtedy Piotr zdał sobie sprawę , że to nie jego uczucia .

- Cholera - użył przekleństwa , którego nauczyła go Monika i rzucił się do biegu .

Wiedział , gdzie znajdzie przyjaciela , a raczej dokąd zmierza . Chłopak wpadł w pierwszą uliczkę i po prostu biegł przed siebie . Miał nadzieję , że pamięta drogę .

Prawo , lewo , prosto i skok przez kamienny mur . Potknął się przy lądowaniu i poczuł pulsujący ból w kostce . Z jękiem oparł się o ścianę . Już chciał obejrzeć stopę , kiedy w oddali usłyszał gniewne nawoływanie żołnierzy .

- Zatrzymajcie go !

- Stój !

 Chłopak ruszył dalej , z każdym krokiem ból ustępował . Wybiegł na plac . w oddali dojrzał zgraję strażników goniących Tobiasa . Mimo pogoni nie upuścił zdobyczy . Byli coraz bliżej . Piotr spojrzał w okiennicę sklepu z maskami . w nikłym świetle zobaczył małego Poncjusza , który z przerażeniem oglądał całe zajście .

w tym kraju kradzież była karana obcięciem dłoni , ale jeśli oskarżyliby go o inne złodziejskie czyny, zawisł by na stryczku .

- Nie pozbawię dziecka brata - wyszeptał Piotr .

Posłał ostatnie spojrzenie blondynkowi , upuścił worek i bez zastanowienia pognał w stronę pościgu . Skręcił trochę w lewo , tak by dotrzeć do żołnierzy z boku . I rzucił się na pierwszego . Siła uderzenia była tak duża , że obaj legli na ziemi . Kolejni albo na nich wpadali , albo próbowali odciągnąć Piotra . W każdym razie chłopak osiągnął swój cel - Tobias miał dość czasu by uciec .

Potem nadszedł cios i Piotr stracił przytomność .

                                                                               *****

Dookoła panowała ciemność , w podziemiach to normalne .

Obudził się cały obolały . Czuł ból w żebrach , a twarz paliła go niemiłosiernie .  Dotknął delikatnie policzka i syknął z bólu . Lepka substancja oblepiła jego palce . W powietrzu czuć było metaliczny zapach krwi . Jego krwi .

Zakaszlał i skrzywił się z boleści . Wspomnienia minionych wydarzeń wróciły . Ten strach , strach Tobiasa . Przerażenie , że Po zostanie sam .

Ale byli bezpieczni , razem .

Piotr odchrząknął i znów jęknął z bólu . Delikatnie podniósł się z kamienia . Zimno sparaliżowało jego mięśnie , wywołało silne dreszcze . Czuł się okropnie , do tego żołądek ściskał mu się z głodu .

Wtedy pojawił się on . Władca Ziemi . Zjawił się w ciemności i wypowiedział dwa słowa .

- Już czas .

Chłopak wcale o tym nie marzył . Wolał zostać w lochach ze świadomością , że gdzieś tam jest blondynek , Tobias i Mo .

- Poncjusz nie dostał prezentu - zdążył tylko pomyśleć i wrócił do Świata Żywiołów .

                                                                         *****

Mistrz osunął się w cień , tak musiało być .

Piotr stał się Władcą Ziemi , uosobieniem jej samej .

Jego włosy lśniły latem , niczym dojrzałe łany zbóż , by zimą skryć się za szarością . Jego oczy stały się błękitem , który spozierał spośród chmur . Na ziemi deszcz padał tylko wtedy , kiedy po jego policzkach spływała łza , łza smutku , bo tylko taką potrafił wydać . Wciąż doskwierała mu samotność. Brak śmiechu Tobiasa , pytań Po i powściągliwości Moniki . Nie potrafił zapomnieć , w pełni oddać się swemu zadaniu . Cząstka człowieczeństwa , którą próbował tłumić , zaczęła kiełkować niczym delikatny kwiat fiołka , zapuszczając swe korzenie w głąb umysłu , a potem serca .

Piotr przesiadywał nad jeziorem w Ogrodzie Żywiołów , każdy promień słońca przypominał mu blond czuprynę małego chłopca , milczące kamienie - niewzruszoną Mo , a rosnący nieopodal dąb - hardego Tobiasa .

Coraz częściej na Ziemi padał deszcz , który zalewał pola i domostwa . a zboża przestały wydawać plony , schnąc zaraz po wyrośnięciu .

Władca Ziemi słabł , a świat wraz z nim .

                                                                    *****

Piotr postanowił zobaczyć jezioro po raz ostatni , a potem zamierzał zasnąć , zniknąć w mroku . Przyklęknął na brzegu , nabrał wody w złożone dłonie i obmył nią twarz .

- Sztuka rządzenia nie jest wcale taka łatwa , prawda ?

Piotr odskoczył od wody . Ujrzał w tafli  twarz swego Mistrza . Wyglądał tak jak wcześniej . Pomarszczona twarz i siwe włosy . Chłopak zauważył , że starzec oczekuje odpowiedzi , dlatego pokiwał głową .

- Trzeba dużo wyrzeczeń . a przybywa ich , kiedy zaczęło się żyć ?

Piotr spuścił wzrok .

- Wiem , że będziesz wspaniałym Władcą Ziemi , ale czy ty o tym wiesz ?

- Nie potrafię ... - wyszeptał - Nie wiem co za uczucie targa mym ciałem . Serce ściska straszliwa boleść . Nie mogę myśleć , czuję tylko rozpacz - głos drżał mu pod wpływem emocji .

- To żal po stracie kogoś bliskiego .

- ... bliskiego  - powtórzył chłopak , rozkoszując się cierpieniem tego słowa .

- Idź Piotrze - wyszeptał Mistrz , a potem dodał - Wiesz co robić - zniknął jakby go wcześniej nie było .

Jednocześnie chłopak poczuł ciężar w prawej kieszeni szaty . Wsadził rękę i wyciągnął popieli pył .

Zaśmiał się , wstał , a potem rozsypał proszek i rozpłynął się w powietrzu jak zjawa .

                                                                    *****

Blondynek wyglądał przez okiennice , obserwując ludzi wracających do domów .

Jeszcze parę sekund wcześniej lał deszcz , teraz pojawiło się intensywne słońce , takie jakiego nie było od dawna .

Potem zobaczył postać w dziwnym habicie , zmierzającą w jego stronę .Na chwilę drgnęło mu serce , zwiedzione nadzieją  na zobaczenie kogoś bliskiego . A potem zakapturzona postać skręciła w lewo i zniknęła z pola widzenia chłopca .

- Wróci - wyszeptał Poncjusz i zeskoczył ze stołka .

Usiadł na kocach leżących pod ścianą .

- Nie przywitasz się ? - usłyszał głos , na który tak długo czekał .  

Spojrzał na okno  i ujrzał człowieka o blond włosach . Nie był tak młody jak wcześniej , wyraźnie zmężniał , ale i schudł , a pod nosem urósł mu delikatny zarost .

- Piotr ! - wykrzyknął radośnie chłopczyk i wybiegł przez drzwi na plac .

Wpadł w otwarte ramiona blondyna .

- Wiedziałem , że wrócisz - wyszeptał ze łzami w oczach .

                                                                    *****

Tego samego dnia wszyscy zebrali się w sklepie , a Piotr posypał ich popielim pyłem . Ogród Żywiołów napełnił się radosnymi śmiechami i krzykami .

Ziemia znów zaczęła wydawać plony - za sprawą nic nie znaczących dzieciaków , którzy byli dla siebie jak rodzina .