Simon nigdy nie zastanawiał się , kim byli jego dawcy . Nie interesowało go ich pochodzenie , życie , dla niego ważna była tylko czerwona substancja płynąca w ich żyłach .
Nie zwrócił uwagi na klęczącą pośrodku sali postać z kapturem na głowie . Na rozkaz jego matki , osoba wyciągnęła przed siebie rękę , odsłaniając blady nadgarstek . Z całą pewnością należał do kobiety .
- Pij na zdrowie - wypowiedziała Elżbieta i przecięła ostrym , bogato zdobionym sztyletem kawałek skóry nieznajomej postaci .
Simon usłyszał syk dziewczyny i krew zaczęła spływać wprost do stojącego na podłodze kielicha.
- Możesz już odejść , matko -powiedział do Elżbiety - Dziękuję ci za dar .
Piękna kobieta tylko skinęła głową na znak zrozumienia i opuściła salę w idealnej ciszy .
Chłopak zbliżył się do klęczącej dziewczyny , która z każdą ubywającą z ciała kroplą krwi robiła się słabsza . Na jej nadgarstku , dookoła rany , powstało czarne znamię - znak przynależności , który nie pozwalał jej uciec z tej rezydencji .
- Zabijesz mnie ? - usłyszał jej zdławiony strachem głos .
Simon stanął tuż obok niej i jednym zwinnym ruchem zrzucił kaptur dziewczyny . Jego oczom ukazała się blada twarz usiana piegami , brązowe , poskręcane włosy i duże , zielone oczy . Chłopak w pierwszej chwili pomyślał , że jest ładna , ale nie dorównywała urodą dziewczynom z jego klanu .
Nie miała w sobie nic co różniłoby ją od innych kobiet z wioski .
Jej serce zaczęło bić szybciej , ale i tak było spokojniejsze od serc innych dawców .
- Nie ... , żywa przydasz mi się bardziej - wyszeptał do jej ucha , a ona tylko skinęła głową . Simon nie spodziewał się takiej uległości , to było tak dziwne , niespotykane .
Chłopak bez słowa owinął nadgarstek dziewczyny materiałem i kazał jej się oddalić do własnej komnaty . Sam zaś zabrał z podłogi kielich z krwią i rozkoszując się smakiem substancji , legł na kanapie , gdzie zatopił się we wspomnieniach .
***
Następnego dnia wampir nie spotkał dziewczyny . Od służących dowiedział się , że odpoczywała w swoim pokoju .
- Jest słabsza niż mi się wydawało - oznajmił swojej oblubienicy Victorii .
Spacerował z nią po pałacowych błoniach , na nocnym niebie lśnił srebrzysty księżyc .
Skóra Victorii skrzyła się w tym świetle jak diament , a jej rude włosy nabrały głębszej barwy .
- Ona bardzo przypomina mi ciebie - powiedział .- Nie jest tak piękna i nie skradła mi serca , ale ma w oczach coś takiego ,nie wiem ...ufność ... coś , co nie pozwala mi jej skrzywdzić .
- I tak byś tego nie zrobił . Nie jesteś potworem - powiedziała swoim głębokim głosem , którego Simon mógł słuchać godzinami .
- Ile już lat trwamy ze sobą moja słodka Victorio ?
Kobieta przymknęła swe powieki , by pomyśleć .
- Spotkaliśmy się w Egipcie , gdy Ramzes zwołał biesiadę . Ja żyłam za dnia , a ty w nocy ...
- ... i połączyło nas pełne zaćmienie słońca - dokończył Simon mając w głowie widok ciemniejącego południa - Bóg Re był nam przychylny .
W przypływie wspomnień , wampir , złapał Victorię za rękę i zaprowadził do pobliskiej ławki . Usiedli , a mężczyzna spojrzał głęboko w lśniące oczy wampirzycy .
- Wszyscy , którzy pamiętają nas , gdy ty byłaś człowiekiem , już nie żyją . Czasem sobie z tym nie radzę .
- Brakuje mi rodziny i przyjaciół z minionych epok . Czasami przyłapuję się na tym , że ma ochotę iść na spotkanie z Szekspirem albo porozmawiać z Leonardem Da Vinci , a potem uświadamiam sobie , że już ich nie ma - uśmiechnęła się delikatnie , odsłaniając dwa , białe kły , dwukrotnie dłuższe od pozostałych zębów .
Zawiał silny wiatr , kaszmirowa suknia uniosła się , odkrywając jej blade nogi , a długie włosy rozwiały się we wszystkie strony .
- Czasami mam uczucie , że mój czas skończył się już kilkaset lat temu - wyszeptał Simon i ujrzał zrozumienie w oczach Victorii .
***
Hrabina Elżbieta przemierzała pokój dziewczyny , czekając aż ta założy na siebie niebieską suknie .
- Nino , nie po to zawarłyśmy umowę , żebyś teraz siedziała w tym pokoju . Ciesz się swoim krótkim życiem .
Nina nie bała się tej kobiety . Większy strach wywoływał u niej Simon , z kamienną twarzą i oczami, które nie wyrażały żadnych uczuć . Hrabina była przy nim jak drewniana zabawka dla dzieci .
-Czy nie uważasz , hrabino , że w mej sytuacji nie ma się z czego radować - odpowiedziała Nina .
Elżbieta zmierzyła ją surowym wzrokiem i uśmiechnęła się , eksponując kły .
- Pamiętaj o naszej umowie . Twoja rodzina otrzyma pieniądze dopiero jak mój syn będzie zadowolony i nabierze sił . Ostatnio jest z nim coś nie tak . Jeśli dowiem się , że twoja krew pogorszyła jego stan , to sama rozszarpie ci gardło - ostatnie słowa wypowiedziała bez groźby w głosie , a potem opuściła pokój stukocząc obcasami .
Nina leżała w łóżku cztery dni . Była zmęczona albo po prostu jej ciało obwiało się ponownej konfrontacji z wampirem . Musiała jednak wstać i coś zjeść , organizm musiał produkować krew , to właśnie za to jej rodzice mieli otrzymać złoto i przeżyć parę kolejnych zim .
Dziewczyna w końcu wciągnęła na siebie ciasnawą suknię i nie patrząc w lustro , wyszła z komnaty.
W pałacu było nienaturalnie cicho , a do tego ciemno . Wszystkie okiennice pozasłaniano skórami zwierząt i dywanami , a nigdzie nie paliła się żadna lampa .
Szła po omacku , dotykając jedną ręką lewej ściany , a drugą mając wyciągniętą przed siebie . Po paru krokach jej oczy zaczęły przystosowywać się do ciemności . Nina widziała zarysy obrazów i rzeźb , które ozdabiały korytarz na całej długości .
W oddali zauważyła światło sączące się przez uchylone drzwi . Szybko znalazła się przy nich i zajrzała .
Światło pochodziło ze świecy stojącej na stole . Dookoła widać było regały pełne książek , zwojów , pergaminów . Nina zahipnotyzowana tym widokiem weszła do środka . Nie zwróciła uwagi na siedzącego przy biurku wampira i drugiego leżącego na dywanie pośród otwartych książek .
Dziewczyna podeszła do najbliższego regału i ściągnęła książkę . Przejechała ręką po grzbiecie i otwarła na przypadkowej stronie . Nigdy nie trzymała w rękach książki , nie mogła powąchać jej stronic .
- Dzień dobry - usłyszała tubalny głos i przeszły ją ciarki .
Wzięła głęboki wdech i odwróciła się twarzą do Simona . Ten nawet nie wstał z miejsca , dalej przeglądał otwartą przed nim księgę .
- Z twoich słów mogę wywnioskować , że jest dzień ?- odpowiedziała .
Wampir uśmiechnął się mimowolnie .
- Tak .Prawie południe .
Nina pokiwała spokojnie głową i zatęskniła za widokiem świecącego słońca .
- Co tu robisz , Nino ? - usłyszała drugi głos , kobiecy , niezwykle melodyjny .
Dziewczyna ujrzała rudowłosą kobietę w długiej czerwonej sukni . Biła z niej niezwykła witalność i siła , której pozazdrościła by każda dziewczyna z wioski . Nie była wrogo nastawiona , więc Nina od razu zauważyła , że nie musi się jej obawiać .
- To Victoria - przedstawił ją Simon - Słodycz mej duszy .
Wampirzyca uśmiechnęła się szczerze w stronę mężczyzny , a jej oczy zaświeciły ze zdwojoną siłą .
- Błądzę w ciemności - Nina odpowiedziała na pytanie .
- W takim razie dobrze trafiłaś . Biblioteka to jedno z najwspanialszych miejsc tego pałacu - zaczęła opowiadać Victoria - Te dzieła , Simon i jego rodzina zbierali ponad dwa tysiące lat . Znajdziesz tu dzieła Sumeryjskie , starożytnych Greków , Egipcjan , Rzymian , a także zapiski myślicieli i przedstawicieli renesansu . Po za tym są tu romantyczne pieśni i poezja .
Simon podniósł głowę znad księgi by nią pokiwać na znak zgody .
- Od czego chcesz zacząć ? - zapytał .
Dziewczyna zdała sobie sprawę , że nie powinna się tu znaleźć . Nie miała co tu robić .
- Ja nie potrafię czytać - oznajmiła ze smutkiem w glosie - Moich rodziców nie stać na wysłanie mnie do szkoły .
Wampir ukrył zdziwienie za głęboką maskę obojętności . Nigdy dotąd nie zastanawiał się nad losem ludzi żyjących tuż obok niego , o ile miał dostęp do ludzkiej krwi . Poczuł jednak , że najwyższa pora to zmienić , dlatego skinął ręką na wampirzycę . Ta wzięła ze stołu świecę i postawiła ją bliżej wampira .
- To najwyższa pora to zmienić - powiedział.
Od tego momentu , każdą wolna chwilę Nina spędzała w bibliotece , gdzie przy pomocy Simona i Victorii zaczęła się uczyć każdej litery .
***
Simon posłał Victorii znużone spojrzenie . Nina poszła spać , ale ostatnie godziny spędzili w bibliotece . Dziewczyna nie był głupia , ale nauka szła naprawdę mozolnie.
- Może się przejdziemy - zaproponował wampir .
Jego oblubienica przystała na tę propozycję .
Znów znaleźli się w ogrodzie , przy blasku księżyca . Znów trzymali się za rękę , siedząc na ławce .
Tym razem Simon był w gorszym stanie . Czuł się pusty w środku jak pięknie zdobiona waza bez kwiatów .
- Tęsknie za tym - oznajmił znienacka , przełamując ciszę .
Victoria spojrzała na niego i przybliżyła delikatnie .
- Za czym ?
Wampir zwlekał z odpowiedzią. Próbował przez chwilę obrać myśli w słowa . Nie wiedział jak nazwać to uczucie , które ogarniało jego ciało , umysł , gdy wraz z ukochaną uczył Ninę .
- Tęsknie za życiem - mimo , że w oczach wampirzycy ujrzał zrozumienie , rozwinął ten wątek - Ona przypomina mi moje dzieciństwo , tak odległe . Widok wschodu i zachodu słońca . Zabawy od rana do nocy . Uczucie , że chcę coś w życiu osiągnąć . Teraz nie czuję tego . Trwam w bezruchu , bez życia . Nie chcę tego .
Victoria uśmiechnęła się do niego .
- Ja też chcę poczuć promienie słońca na swojej skórze , porozmawiać z ludźmi , którzy nie krzywili by się na nasz widok . Chciałabym dotknąć trawy zroszonej poranną rosą , a potem biec do utraty tchu , aż słońce zniknie za horyzontem . Przypominam sobie smak owoców , które teraz w moich ustach zamieniają się w popiół i drapią mój przełyk .
Przytulili się do siebie .
- Chciałbym ostatni raz ujrzeć wschód słońca .
Wampirzyca uśmiechnęła się smutno .
- Będę z tobą do końca .
***
Nina obudziła się wypoczęta . Ubrał swoją suknię i chciała opuścić komnatę , kiedy coś kazało jej wyjrzeć przez okno . Podeszła do okiennicy i odsunęła ciężką kotarę .
Poranek był szary , a raczej noc , bo słońce jeszcze nie zaczęło wschodzić . Wszędzie była mgła , która utrudniała rozglądanie się po ogrodzie .
Jednak dziewczyna ujrzała to co miała zobaczyć .
Na ławeczce , stojącej w samym środku ogrodu , siedziała wampirza para . Siedzieli w milczeniu , wpatrując się w horyzont , gdzie za parę chwil miało kazać się słońce .
Ninę ogarnęło przerażenie . Miała mało czasu , a droga do głównych drzwi była kręta . Do tego mogla zgubić się w ciemności , która ogarniała cały pałac . Mimo tego ,wybiegła na korytarz i niesiona uczuciem trwogi , biegła szybciej niż mogłoby się wydawać .
I dotarła do ogrodu .
Przystanęła na chwile by złapać oddech . Ujrzała złotą łunę , które zaczynało wykonywać swą wędrówkę po niebie . Nie było czasu , musiała coś zrobić .
Jak rączy koń dopadła do ławki .
- Musicie stąd ociekać ! Zaraz się spalicie ! - zakrzyknęła .
Simon spojrzał na nią smutno , ale uśmiechnął się .
- Nie .
Nina nie wiedziała co się dzieje , nie potrafiła pojąć , dlaczego nie chcieli się ratować .
- Mamy już dość - oznajmiła Victoria .
To jedno zdanie sprawiło , że dziewczyna zrozumiała . Po jej policzku mimowolnie spłynęły łzy . Nie chciała ich tracić . Przez tę parę dni stali się jej rodziną , starszym rodzeństwem , którego nie miała . Zaszlochała .
- Chcemy po raz ostatni zobaczyć słońce ...- zaczęła Victoria
- ... z tobą lub bez ciebie - dokończył Simon.
Złapał za rękę wampirzycę , a drugą wyciągnął w stronę Niny . Ta bez wahania złapała ją i usiadła na ławeczce . Victoria zrobiła to co ukochany , a potem trwali w ciszy , trzymając się za ręce .
Promienie słońca z każdą chwilą były coraz bliżej ławki . W ostatniej chwili Victoria ściągnęła z szyi naszyjnik , ozdobiony maleńkimi diamencikami i podała go dziewczynie .
- Dzięki temu , twoja rodzina nie będzie już nigdy głodować .
Potem zdjęła z palca mały pierścionek , bez drogich kamieni , nie wykonany ze złota .
- A to , byś zawsze o nas pamiętała .
Nina przyjęła dary .
- I bez tego będę was pamiętać - oznajmiła , a szloch odebrał jej głos .
W tej samej chwili promienie słońca padły na ich twarze . Dziewczyn usłyszała syk i ciało wampirów zaczęło rozpadać się na małe cząstki . Nie był to popiół , lecz świecące błyski , które unosiły się do nieba w tanecznym tańcu z wiatrem . Światełka otoczyły Ninę po raz ostatni , pozostawiając w niej uczucie obecności wampirów , które miała czuć do końca swego życia . Była to obietnica opieki nad nią i jej rodziną .
Potem błyski wzleciały do nieba , gwiazd i zniknęły .
Nina otarła łzy i dopiero wtedy zobaczyła , że znamię na jej nadgarstku zniknęło . Była wolna , mogła odejść .
Więc odeszła nim reszta mieszkańców pałacu zorientowała się , co się wydarzyło .
***
Nigdy nikomu nie opowiedziała o Simonie i Victorii , którzy krążyli gdzieś we wszechświecie , znów żywi , szczęśliwi . Więzy , które trzymały ich w nieśmiertelnych ciałach , zniknęły wraz z pierwszym promieniem słońca .
A oni żyć będą , dopóki ich wyzwoliciel lśnił będzie w bezkresie kosmosu .
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz