" Hugh , oni już wiedzą "

Zethar

Hugh

Albion

Zethar przeszła przez plac niosąc na plecach lniany worek ze zbożem .  Miała na sobie szarą koszulę i wytarte , ciemne spodnie .  Szła, ugięta pod ciężarem pakunku , w stronę magazynu na żywność . Po drugiej stronie placu oparty o kolumnę stał Lennan . Na pierwszy rzut oka wyglądał jakby nic go nie interesowało , chyba tylko mój bystry wzrok dostrzegł te iskry czające się w jego spojrzeniu . Wampir posyłał Zethar namiętne spojrzenia ,  na które ona odpowiedziała z jeszcze większą czułością . Dziewczyna szybko dotarła do magazynu , a gdy zniknęła za drzwiami, Lenan ruszył za nią .

W tym momencie bat uderzył o moje plecy , pozostawiając na nim krwawą pręgę . 

- Nie obijaj się ty nędzny psie ! - usłyszałem warknięcie strażnika , a kolejne baty były tylko kwestią czasu .Wstałem z klęczek i wróciłem  do noszenie kamieni pod czujnym okiem pijawki .

                      ***

Wezwali nas przed wschodem słońca , zanim dotarłem z Albionem do celi . Trochę mnie to zdziwiło , nigdy nas nie wołano , bo w zasadzie nie obchodziło ich nasze zdanie . Czułem , że dzieje się coś niedobrego . Przeszliśmy całą posiadłość Karkarowa aż doprowadzili nas do sali spotkań . Strażnicy otwarli bramę , wepchnęli nas , a potem szybko zaryglowali drzwi .

Zgromadzenie było w komplecie , nie zabrakło nawet syna władcy , Williama . Karkarow siedział na kamiennym tronie , na niewielkim podwyższeniu , nie potrzebował niczego co udowodniło by jego wyższość nad innymi członkami rady . W momencie , kiedy weszliśmy , rozmowy ucichły , a pojedyncze słowa stały się tylko szeptem . 

Karkarow wskazał ręką na stojące po środku sali krzesła . Posłałem Albionowi szybkie spojrzenie i ruszyliśmy w ich kierunku . Rozejrzałem się po sali w poszukiwanych znanych mi twarzy . Byłem więźniem już dwadzieścia lat, a wciąż nie znałem połowy wampirów zamieszkujących tę przeklętą rezydencje .

Obok Williama stał Lennan , był wyraźnie podenerwowany, widziałem pot spływający po jego czole. Zacząłem czuć się nieswojo . Mój wilczy zmysł wyczuł zdenerwowanie także u Albiona , jego ręce mimowolnie zaciskały się na metalowej poręczy siedziska .

- Dziękuje , że tu przybyliście - Karkarow zwrócił się do nas ironicznie - choć nie mieliście wiele do powiedzenia . Cieszę się także , że znów możemy spotkać się w komplecie , moja droga Rado .

Moją uwagę przykuło jedyne , nie zajęte miejsce na sali. W jaki sposób Rada była pełna ?

Jakby na moje słowa właściciel twierdzy odwrócił głowę w prawą stronę , a jego wzrok powędrował za marmurowy filar , który przysłonił mi widok .

- Mamy dzisiaj niezwykłego gościa , który przyjechał do nas z Tracji Wschodniej . Niektórzy z was ją znają , a inni dopiero teraz ujrzą jej piękno .

Na te słowa ktoś opuścił swoje miejsce za kolumną . Tajemnicza postać ruszyła w stronę wolnego miejsca . Miała na głowie kaptur , co utrudniło mi rozpoznanie jej . Ale dla mojej wilczej strony nie był to żaden problem . Wciągnąłem powietrze , a do moich uszu dobiegł podobny dźwięk ze strony Albiona . Zaśmiałem się cicho , a potem spoważniałem i spróbowałem się skupić .

Do moich nozdrzy dotarł zapach kilkunastu wampirów . Poznałem po cytrynowym aromacie , który można od nich wyczuć . Postać w kapturze nie była wampirem , co mnie w pewien sposób ucieszyło jaki i zmartwiło . To mógł być każdy , choćby zwykły człowiek . Wciągnąłem powietrze po raz drugi , ale tym razem skupiłem się szczególnie na niej . Poczułem zapach wilgoci i igliwia, delikatny aczkolwiek wyczuwalny . To nie był człowiek , ludzie pachną krwią , której nie są wstanie zamaskować.

Postać zajęła miejsce obok Williama i złapała go za rękę .

- Otóż , droga Rado , chce wam wszystkim ogłosić , że mój syn William ,a także wasz przyszły władca , zaręczył się z moim gościem .

Po sali rozeszły się głosy aprobaty i zadowolenia . Radzie to było na rękę , a  ja wciąż nie wiedziałem o co tak naprawdę chodzi .  I po co nas wezwano ?

Kobieta w końcu zrzuciła kaptur czym odpowiedziała na moje nieme pytania . Brązowe włosy o złotych pasmach , zielone skrzące się oczy i ten zapach . Czarownica .

- Jak zapewne się domyślacie , ślub odbędzie się podczas pełni , tak jak nakazuje nam obyczaj . I tu właśnie zaczyna się rola wilkołaków - ostatnie słowa wypluł jakby się brzydził .

Albion też wyczuł tą pogardliwą nutę . Napiął mięśnie i chciał wstać , ale nie zdążył . Łańcuchy leżące w nogach krzesła ,w jednej sekundzie oplotły wilkołaka . Zaczęły go dusić i nie zamierzały puścić .

Wiedziałem gdzie spojrzeć , by ujrzeć osobę za to odpowiedzialną  . Czarownica wlepiała swe oczy w mojego przyjaciela i mruczała coś pod nosem w pełnym skupieniu. Warknąłem , a moje zęby zamieniły się w kły, wszystko stało się wyraźniejsze , a uszy zaczęły odbierać więcej dźwięków .

- Skończcie te zabawy !- wykrzyknął Karkarow .

Łańcuchy opadły , więc i ja powstrzymałem chęć przemiany . Wampir skinął na swoich strażników , a oni wyprowadzili Albiona . Przed wyjściem rzucił mi pełne odwagi spojrzenie .

- Czarnuch już nam nie będzie przeszkadzał - skomentowała czarownica wyniosłym głosem , a potem zwróciła swoje oczy w moją stronę i mruknęła coś pod nosem .

W mojej głowie odezwał się przytłumiony głos , jakby osoba wypowiadająca słowa stałą za grubą , kamienną ścianą . Nic nie rozumiałem .

"Nie walcz z tym ,Hugh  " .

I posłuchałem .

Przestałem myśleć jak to usłyszeć , po prostu zacząłem słuchać .

" W nocy przyszła do mnie przyszłość , nie często się zdarza , że dane nam jest wiedzieć co nastąpi , więc słuchaj uważnie . Pilnuj pary kochanków , bo owoc ich miłości może być waszym kluczem do wolności albo prawdziwym przekleństwem ."

Głos umilkł , a kobieta spuściła wzrok , by po chwili dołączyć do rozmowy swojego przyszłego męża i reszty rady .

                      ***

- Czego od ciebie chcieli ? - Zethar siedziała po drugiej stronie krat oparta o ścianę .

- Kazali wam wszystkim przekazać - podniosłem głos , tak aby każdy w lochach mógł dosłyszeć co mam do powiedzenia - , że każde przewinienie jakiego się dopuścicie będzie karane śmiercią . Nie obchodzi ich czy to będzie zwykła bójka , czy coś gorszego .

Usiadłem na ziemi .

- A co z przemianą ?- rzekł Albion siedzący tuż obok Zethar .

- Tej nocy nie opuścimy lochów . Nie możemy też się przemieniać na dłużej niż to konieczne .

Zethar wydała z siebie pomruk , zawsze miała problem z kontrolowaniem swojej wilczej natury . Myślę , że to ze względu na jej ludzki temperament , jest strasznie wybuchowa , nie może pohamować wybuchów gniewu , a to w połączeniu ze zwierzęcym instynktem i zewem księżyca, daje okropną mieszankę .

- Wilkołaki są niespokojne , wyczuwają krew czarownicy, tak jakby jej leśny zapach nie był w stanie zamaskować jaj człowieczeństwa - Albion zmienił temat .

- Ona wcale nie stara się maskować , dobrze o tym wiesz, Albionie .

- Jaka jest ?

- Kto ?

- Czarownica - wyszeptał Wallac .

Był on najmłodszy z nas wszystkich , ugryziono go , gdy nadchodziła jego dwudziesta wiosna . Od tego czasu minęło zaledwie dziesięć lat , ale radził sobie jako wilkołak jak mało kto . Potrafił zapewnić sobie uznanie nawet w towarzystwie wampirów , zawsze przymykano oko na jego występki .

- Kiedy patrzysz w jej oczy , czujesz się jakby miała dostęp do najgłębszych zakamarków twojego umysłu. Masz świadomość , że ona wie o tobie więcej  niż ty sam .

- A potem odwraca wzrok i pozostawia cię z niewypełnioną pustką w sercu .

Wallac przymknął oczy i westchnął głęboko .

- A jak wygląda ?- rzuciła Zethar .

- Jest piękna . Ma brązowe , kręcone włosy z delikatnymi złotymi pasmami . Wygląda jak człowiek , ale jej sposób bycia zdradza wszystko .

Wallac mruknął rozmarzony , a jego zęby się wydłużyły ,  stając się wilczymi kłami .

- Pewnie każdy wampir się za nią ogląda - oznajmił Liam- wilkołak mający cele obok mnie .

- Tak - zaśmiał się Albion .

Całe lochy zatrzęsły się od tego tubalnego odgłosu .

Zethar warknęła , a potem już się nie odezwała .

                       ***

- Słychać odgłosy balu - wyszeptał Albion.

Poczułem , że zaczynają mi rosnąć zęby , nie miałem nad tym kontroli .

- Pełnia - wycharczałem .

Jak na moją komendę wszyscy zaczęli sie przemieniać . Albion zawył i pokrył się gęstym , czarnym futrem , a Wallac naprężył mięśnie , które zaczęły się rozrastać w szybkim tempie . Wydłużyły mu się uszy , a oczy stały się złote , odbijały światło pochodni . Wszystkie zmiany jakie nastąpiły szybko zniknęły . Moje zęby stały się normalne , a wyostrzony słuch wrócił do normy.

Tylko Zethar miała problem . Po tym jak wyrosła jej sierść , głowa zaczęła przybierać kształt wilczego łba. Ogromne szczęki wyrosły w miejscu ust , a szpony zajęły miejsce paznokci . Zaczęła przypominać wilkołaka , tylko oczy pozostały ludzkie . Zawyła do księżyca .

- Uciszcie tego psa ! - krzyk strażników rozszedł się po korytarzu, wyraźnie wyrażał zniecierpliwienie .

Dopadłem do Zethar zanim moi koledzy zdążyli zareagować. Złapałem ją za otwartą paszczę  i przytrzymałem . Wilkołak wyrywał się , ale nie drapał . Część ludzkiej natury Zethar walczyła z własną krwią , a to oznaczało , że mam szansę ją uspokoić .

Wzmocniłem chwyt i spojrzałem w jej zielone oczy .  Wyglądały tak nienaturalnie w ciele bestii .

Skupiłem swoje rozbiegane myśli i utworzyłem z nich jedno słowo : "spokój" . Wyobraziłem sobie jak wpycham to do głowy Zethar , przebijam się przez wszystkie bariery , by dotrzeć w głąb niej . Poczułem , że wilkołak przestaje się rzucać , oddycha coraz spokojniej .

Opuściłem dłoń i położyłem ją na piersi Zethar . Oddychałem wraz z nią, powoli i głęboko . Zaczęła zmieniać się z powrotem w człowieka . Zniknęło futro i zmalały mięśnie .

Wsłuchałem się w bicie jej serca , miarowe dudnienie wydobywające się z jej wnętrza . W pewnym momencie zdałem sobie sprawę , że słyszę coś jeszcze . Bicie serca splatało się z delikatnym stukotem . Zbliżyłem ucho do brzucha Zethar i zdałem sobie sprawę , że coś co było niemożliwe właśnie się ziściło , a przepowiednia zaczyna się spełniać .

                               ***

Znowu przydzielono mnie do pracy przy kamieniach . Musieliśmy nadać im odpowiedni kształt , a potem donieść tym , którzy pracowali przy umacnianiu murów .  Tego dnia nie mogłem się skupić na pracy . Ciągle słyszałem w uszach ten delikatny stukot .

Muszę jej powiedzieć , ale wcześniej chciałem spotkać się Lennanem . Powinien wiedzieć . Pewnie będzie miał jakiś plan , o ile się nie wystraszy . Rozejrzałem się dookoła , w poszukiwaniu złotowłosego wampira .

Pojawił się szybciej niż myślałem , szybkim krokiem zmierzał do zbrojowni . To mogła być moja jedyna szansa .

Podniosłem kamień leżący na ziemi , nie był idealnie obrobiony , ale to musiało wystarczyć . Udałem , że idę zanieść go pod mur , ale w ostatniej chwili skręciłem w ciemny korytarz tuż obok . Ścieżka prowadziła do jaskini , o której istnieniu wiedzieli tylko nieliczni , a w tym ja . Przebiegłem wzdłuż korytarza i skręciłem w pierwsze odgałęzienie . Niedługo potem dotarłem do małej wyrwy w kamiennej ścianie . Przecisnąłem się i już byłem w zbrojowni . A raczej w jej magazynie .  Wpadłem do pomieszczenia obok . Lennan stał przy stojaku na miecze . Przejeżdżał ręką po zdobionych rękojeściach , z rozmarzoną miną .

Lennan nigdy nie stanowił większego zagrożenia . Nie angażował się w wojny wampirzych klanów , przymykał oko na nasze przewinienia . Albion miał teorię , że to wszystko ze względu na Zethar .

- Musimy pogadać - wyszedłem  ukrycia .

Lennan odwrócił się w moją stronę i skinął na mnie , nie był zaskoczony.

- O co chodzi ?

- O Zethar .

Chłopak pobladł .

- Nie wiem o co ci chodzi - wyszeptał, wiedziałem , że bał się .

- Nie zgrywaj pijawki , przecież cię nie zabije . Zresztą nie o to chodzi .

- A o co ?

- Będziesz ojcem - powiedziałem dobitnie i z zaciekawieniem czekałem na jego reakcje .

Jego oczy zrobiły się większe , a potem uchylił usta , które szybko zamknął . Zrobił to jeszcze parę razy i zaczął przypominać mi rybę wyciągniętą z wody .

- To niemożliwe - wydusił - Nasze komórki zabijają się wzajemnie .

- Wiem .

- To cud .

- Ale Karkarow będzie myślał inaczej . Nie zniesie czegoś tak haniebnego .

Karkarow zawsze bał się połączenia krwi wampirów i wilkołaków , uważał to za coś ohydnego . Ta perspektywa go przerażała.

- Może się nie dowie - Lennan był tak przerażony , że nie myślał racjonalnie .

- Ciąża wampirów i wilkołaków trwa dwa razy krócej , a ta może się skończyć jeszcze szybciej . Rusz głową , nie można dopuścić do tego , żeby on się dowiedział .

- Masz racje - wyszeptał wampir- Masz racje .

Zaczął chodzić po pomieszczeniu w zamyśleniu . Sekundy dłużyły się niemiłosiernie . Za chwile strażnicy mogli zauważyć moją nieobecność .

- Lennan , śpieszy mi się trochę . Muszę wracać - zacząłem .

- Jest tylko jedno wyjście - przerwał mi nagle - Zethar musi uciekać . A ty jej w tym pomożesz . 

                            ***

Następnego dnia , Lennan , postarał się o przydzielenie mnie i Zethar do pracy w zbrojowni . Musieliśmy jej o wszystkim powiedzieć .

Kiedy wampir wszedł , Zethar rzuciła się w jego ramiona . Była zadowolona z jego towarzystwa , ale zdradzała też zdenerwowanie , czuła, że ja i Lennan w jednym pomieszczeniu to coś podejrzanego .

- Musisz uciekać -zaczął wampir patrząc jej głęboko w oczy .

Zethar odsunęła się od niego jak poparzona .

- Dlaczego ?

- Nie chcesz opuścić tego miejsca ?- zapytałem .

- Nie o to chodzi . Normalnie nie przyszłoby wam to do głowy . W waszym mniemaniu uratować wilkołaków może tylko bunt . Dlaczego ja mam uciekać?

- Ze względu na nasze dziecko - powiedział Lennan .

Zethar warknęła poirytowana .

- Już wiecie ? Jak ? Przecież tego nie widać .

- Może nie widać , ale słychać - odparłem wytężając słuch . Znów dotarł do mnie delikatny stukot , ale tym razem był silniejszy . Dziecko bardzo szybko rosło - Zresztą za chwilę też zacznie widać .

- Dziecko rozwija się w zastraszającym tempie , za tydzień nawet ślepy  wampir zauważy .

Zethar dotknęła swego brzucha . Pogłaskała delikatnie jak prawdziwa matka .

- Jak to możliwe , że nasze komórki się połączyły ? Powinny były się zniszczyć .

- Twoje komórki musiały przejść jakąś mutacje albo osłabiła je jakaś choroba . W każdym bądź razie nie wyczuwają zagrożenia wampiryzmu - Lennan był dość przekonany o poprawności swojej teorii .

- Skąd mam wiedzieć , że komórki nie zaczną zachowywać się normalnie i jej nie zabiją ? - wypowiedziałem pytanie , które mnie nurtowało .

Wampir wzruszył ramionami i dotknął brzucha Zethar .

- Nikt tego nie wie .

Ale ja zdałem sobie sprawę , że to kłamstwo . Czarownica przepowiedziała , że dziecko się narodzi . To nie stanowi kłopotu , prawdziwym problemem jest Karkarow i inne wampiry  . Oni będą chcieli zabić nie tylko Dziecko , ale też Zethar i Lennana , a na tym się nie skończy . Bunty wilkołaków , które zakończą się krwawą jatką , śmierć dotykające wszystkich bez względu na rasę . To jest to przekleństwo , które ma nas zniszczyć .

- Musimy uciekać , Zethar - warknąłem , może zbyt głośno , ale to mnie nie obchodziło .- W twoim łonie dojrzewa ktoś , kto wreszcie będzie mógł nas uwolnić od tej niewoli . JA wiem , że on poprowadzi bunt , który tak często planujemy . My nie będziemy w stanie  ,ale on tak .

Dziewczyna pogłaskała brzuch i zgodziła się , nie mogło być inaczej .

                              ***

Przyszła do mnie Czarownica . Tego dnia mieliśmy uciec , a ona najwyraźniej o tym wiedziała . Leżałem na ziemi tuż przy kratach , kiedy usłyszałem w mojej głowie ten sam głos .

"Hugh "

-Tak ?- wyszeptałem .

" Chcę wam życzyć powodzenia i dać ostatnie wskazówki . Mogę ?"

- Oczywiście , Czarownico.

" Mam na imię Nesta ."

- Och , tak . Przepraszam , jeśli cię uraziłem .

" Nie pora na to . Kiedy opuścicie zamek , będziecie mieć czas do świtu, potem ogłuszeni strażnicy się obudzą i zaczną wszczynać alarm. Zatrzymam ich , ale nie na długo . W końcu poproszą mnie , abym was wytropiła . Zrobię to , dlatego musicie oddalić się jak najdalej ."

- Rozumiem .

Trochę zabolało nie to , że nam pomaga ,by potem nas zdradzić .

" Muszę dbać o moje dobre imię . Karkarow może podważyć moje kompetencje ."

Teraz naprawdę zrozumiałem . Za swoje kłamstwa , Nesta , mogła by zostać stracona .

" Nie wolno wam chodzić nocą . Waszym jedynym sprzymierzeńcem jest słońce . "

- Co z Lennanem ? - wyszeptałem .

Nie mógł mieć styczności ze słońcem , inaczej spaliłby się na popiół .

" Ja sobie z tym poradzę , rzucę na niego zaklęcie , ale nie będzie trwać długo . Wampiry z natury są odporne na czary . "

- Dziękuję za to co dla nas robisz .

" Czuję , że tak powinnam ."

- Powiedz mi , dlaczego to robisz ?

" Jestem do was bardziej podobna niż ci się wydaje ."

Jej obecność zniknęła , a ja pozostałem sam z własnymi myślami .

                            ***

Usłyszałem na korytarzu cichy rumor i przyśpieszone kroki . Do celi obok podbiegł Lennan i za pomocą klucza otworzył zamek . Wszedł do środka , a potem rzucił mi klucz , bym mógł się uwolnić .

- Wstawaj - wyszeptał wampir i delikatnie potrząsnął Zethar .

Dziewczyna otwarła oczy i szybko podniosła się z ziemi . Wyszedłem na korytarz i czekałem na nich . Między czasie pomyślałem o tym , co będzie się dziać , kiedy znikniemy . Albion i Wallac pozostaną sami . Gniew Karkarowa skupi się na nich .

- Musimy ich zabrać ze sobą - rzekłem , kiedy para opuściła celę .

- Ale oni o niczym nie wiedzą .

- Ja się tym zajmę - wpadłem do środka .

Dobudzenie moich przyjaciół nie zajęło wiele czasu . Wallec i Albion postanowili towarzyszyć nam , choć nie znali celu podróży ani powodu naszej ucieczki .

                           ***

Dotarliśmy do tajemnej jaskini , zasunęliśmy wejście głazem i ruszyliśmy przed siebie . Po drodze wytłumaczyłem im o co chodzi . Nie kryli swojego zdziwienia , ja też nie mogłem uwierzyć , że to się stało, ale czułem , że to było nam przeznaczone , toteż zaakceptowałem to bez większego problemu .

- Ciekawe jakie będzie dziecko - zastanowił się na głos Wallec - Będzie przemieniał się w wilkołaka jak my ? Czy raczej upodobni sie do pijawek? Bez urazy Lennan .

Wampir nie zwrócił na to uwagi , nie był tak zrelaksowany jak Wallec . Bał się , że oni już wiedzą i podążają ich śladem . Ciągle się rozglądał , ale ja miałem wszystko pod kontrolą . Mój czuły słuch badał wszystko dookoła , ale niczego podejrzanego nie usłyszałem .

" Hugh , oni już wiedzą ."

Głos Nesty przedarł się do mojej świadomości . Zmiękły mi kolana , a serce zaczęło bić dwa razy szybciej . Wszyscy zorientowali się , że coś się wydarzyło , odwrócili się w moją stronę z zaciekawioną miną .

- Uciekajcie ! Już ! - krzyknąłem .

Nikt nie czekał na wyjaśnienia , ruszyli przed siebie jak sarna ścigana przez watahę wilków . Choć nie widzieliśmy naszych prześladowców , to i tak uciekaliśmy jakbyśmy czuli ich gorący oddech na naszych karkach .

Człowiek nie byłby wstanie nas dogonić  ,ale nie gonili nas ludzie , lecz wampiry . Żądne naszej krwi , oszukane bestie .

Byliśmy  zmęczeni , a to tylko ułatwiło im sprawę .

Usłyszałem setki kroków , daleko za nami , ale fakt , że dopiero teraz ich usłyszałem , wskazywał na to , że traciliśmy nad nimi przewagę .

Nie zdołamy uciec . Byłem pewien .

" Oni nie wiedzą o dziecku " .

Czarownica znów nam pomogła . Miała racje , oni ścigają uciekinierów , a nie Zethar .

- Uciekajcie !- krzyknąłem nie zwalniając biegu .- Ja ich zatrzymam !

Nie zwolnili , wiedzieli , że nie mogą się zatrzymać , ale nie znaczyło to , że się zgadzają .

- Nie możesz nas zostawić !- wykrzyknęła Zethar biegnąca na czele.

- Nie jesteś wstanie ich zatrzymać ! - krzyknął Albion .- To samobójstwo .

Mieli racje , ale to nie było ważne . Liczyło się tylko to , aby dziecko przetrwało .

- Oni nie ścigają Zethar  , nic nie wiedzą o mieszańcu . Ścigają nas , bo uciekliśmy . Kiedy ja dam się złapać , nie będą was dalej ścigać . Dobrze wiecie , że mam racje !

Nastała chwila ciszy , którą w końcu przerwał Lennan .

- Masz racje , ale oni też . Zostanę z tobą i ci pomogę ! - oznajmił .

- Nie ! - wrzasnęła Zethar i zwolniła , by zrównać się z wampirem.- Co to ma znaczyć ?!

W oddali widać było wyjście , ale na nasze nieszczęście zaczęło się ściemniać . Dzień miał nas ochronić przed wampirami , ale w tej sytuacji , nie mogliśmy postąpić inaczej . Musiałem zostać w tunelu .

- Tak musiało być - powiedział Lennan , a potem złapał dziewczynę za rękę .- Uciekaj , dla nas . Dla naszego dziecka .

Potem stanął , a ja razem z nim . Wysłałem psychiczną wiadomość do Albiona i Wallaca , aby się nią opiekowali .

Patrzeliśmy jak się oddalają , by w końcu opuścić tunel . Zniknęli mi z oczu , a wtedy odwróciłem się twarzą do wampira .

- Co robimy ? Walczymy ?

- Chyba tak - odpowiedział żałośnie , załamany utratą Zethar .

Kiwnąłem ze zrozumieniem .

Westchnąłem i przystąpiłem do przemiany . Futro obrosło całą moją skórę, a pazury zajęły miejsce paznokci . W momencie , kiedy kły zastąpiły moje zęby , zza zakrętu wybiegła horda wampirów . Zawyłem i rzuciłem się do przodu .

Po przemianie zawsze byłem silniejszy , szybszy i zwinniejszy . Wbijałem swoje szczęki , rozrywałem mięśnie i kości . Lennan nie był gorszy . Swoim mieczem rozpłatał dwóch pobratymców , a krew pokryła jego zbroję .

Nas było dwóch , a ich ponad pięćdziesięciu . Nie mieliśmy szans , wiedzieliśmy o tym od początku . Kiedy zyskaliśmy pewność , że nasi przyjaciele są już daleko , poddaliśmy się , a wampiry zabrały nas z powrotem do twierdzy zakutych w łańcuchach .  

                              ***

- Za próbę ucieczki i przemianę w wilkołaka podczas trwania dnia , skazuję cię , ty przebrzydły psie , na karę śmierci , co nie jest zbytnim zaskoczeniem , prawda moja droga Rado ?

Byliśmy przykuci do ziemi , a o naszym życiu decydował Karkarow .

- Z kolei ty , Lennanie , zdradziłeś własną krew . Pomogłeś tym bestią uciec , a potem zabiłeś inne wampiry . Czy żałujesz , że to zrobiłeś ?

Pomyślałem ,że Lennan przeprosi , zacznie żałować . Mógłby w ten sposób uratować własne życie , ale on zrobił coś innego .

- Gdybym mógł , zrobiłbym to po raz drugi - głos nawet mu nie zadrgał .

- I tym sposobem skazałeś się na śmierć . Ale skoro tak lubisz te psy , to pozwolę ci stać się jednym z nich - Karkarow uśmiechnął się ironicznie , pokazał swoje wydłużone kły .- Wyrok zostanie wykonany już teraz .

Podnieśli mnie z klęczek i zaciągnęli w stronę Lennana . Dotarło do mnie ,że to ja będę musiał wykonać ten wyrok . Chciałem zaprotestować , wyrywałem się , ale oni byli nieugięci . Rzucili mnie obok niego .

- Nie zrobię tego - warknąłem .

Karkarow zaśmiał się , a za chwilę zawtórowali mu wszyscy członkowie rady .

- Za każdą minutę twojej zwłoki , zabije jednego wilkołaka .

Wstałem rozwścieczony , ale od razu rzucili mnie na kolana . Zawyłem .

- I tak będziesz musiał to zrobić - powiedział Lennan.

Pogodził się ze swoim losem i bolesną śmiercią .

Kiwnął na mnie ze zrozumieniem i odchylił szyję bym mógł zatopić swe kły . Obniżyłem głowę i choć przeklinałem się w duszy , zrobiłem to . Zatopiłem swoje zęby w jego skórze i wstrzyknąłem jad .

Lennan wyrwał się i upadł na ziemie . Wił się w agonalnych skurczach i wrzeszczał . Po moich policzkach spłynęły łzy , płakałem jak dziecko , nie mogłem znieść tego , że on cierpi przeze mnie . To ja powinienem być na jego miejscu .

- Zabierzcie ich do klatki - rozkazał Karkarow .

Klatka stała na samym środku placu . Gdyby trucizna nie zabiła Lennana w miarę szybko , zrobiłoby to słońce .

Wrzucili nas do środka i zamknęli . Lennan nadal wrzeszczał ,ale coraz ciszej ,tak jakby brakowało mu już sił . Wilkołacy pracujący dookoła rzucali nam złowrogie spojrzenia . Nie dziwiłem im się . Próbowaliśmy uciec , bez nich . Gdyby wiedzieli o co tak naprawdę chodziło ... Ale to nie zmieniało faktu .

Noc mijała , robiło się coraz jaśniej . Wszyscy wrócili do lochów .

Wampir już nie wrzeszczał , był spokojny i miarowo oddychał . Czułem , że jego życie dobiega kresu . Dalej pachniał cytryną , ale jakby mniej. Do tego zacząłem wyczuć nutę piżma , a ten zapach należał do wilkołaków. Może pozostawili kogoś na straży ?

Moje rozmyślania przerwał wschód słońca . Pierwsze promienie padły na moje ciało , zdobiąc je delikatnymi błyskami , które cieszyły moje oko.

Słońce wznosiło się coraz wyżej , oświetlało większą powierzchnie . W końcu promienie padły na dłoń Lennana . Zamknąłem oczy , nie chciałem na to patrzeć .

Próbowałem nie wciągać powietrza , bałem się , że poczuje odór spalenizny i zwymiotuje . Ale nic takiego się nie stało , nie było krzyku , zapachu . Uchyliłem powieki i nie mogłem uwierzyć własnym oczom .

Lennan leżał na słońcu . Jego skóra skrzyła się w promieniach jak tafla jeziora w słoneczny dzień . Jego twarz nie wyrażała żadnych emocji . Mógłbym śmiało twierdzić , że nie miał w sobie ducha , gdyby nie widok unoszącej się klatki piersiowej .On żył . Zaśmiałem się i dopadłem do przyjaciela .

To był cud ! Jad wilkołaka go nie zabił !

- Lennan ! - szarpnąłem go za ramie .- Obudź się !

Wampir otworzył momentalnie oczy . Rozejrzał się , a potem skupił wzrok na mnie . Uśmiechnął się .

- Umarłem ?

- Chciałbyś - wyszeptałem .

- Czuje się inaczej , mam w sobie nową siłę - dopiero wtedy dostrzegł , że świeci słońce .- To niemożliwe ! Słońce mnie nie zabija .

Nie wiedziałem co powiedzieć .

- Czyżby ...?

- Myślę , że tak .

- Jad wilkołaka połączył się ze mną . Jestem w połowie wampirem i...

- ...wilkołakiem - dokończyłem za niego i wydałem z siebie krótki okrzyk . Był to zew wilka , na który każdy wilkołak musiał odpowiedzieć.

W momencie , kiedy zrobił to Lennan , wszystko było już jasne .

                             ***

Znów byliśmy w tunelu , ale tym razem mieliśmy ze sobą wszystkich wilkołaków , jakich spotkaliśmy w lochach . Biegliśmy przed siebie , a prowadził nas Lennan , wampir , który jak mało kto może powiedzieć ,jak to jest być wilkołakiem .